Sztuka

74Demo jest programem komputerowym stworzonym dla widzów demosceny. Jest to program, bardzo często multimedialny, będący połączeniem grafiki komputerowej – 2D oraz 3D – dźwięków, muzyki i wizualnych efektów. Programy te są tworzone przez programistów pragnących zaistnieć na demoscenie komputerowej, która skupia osoby zainteresowane artyzmem komputerowym, to znaczy takim, który tworzony jest przy pomocy sprzętu i oprogramowania komputerowej.Dema tworzone są dla zaistnienia na tej scenie, która jest przejawem subkultury naszych czasów. Nie są one tworzone w celach użytkowych, cechują się bardzo często wysoką multimedialnością oraz nie są przekazane do jakiegokolwiek użytkownia, poza cieszeniem oczu i uszu. Demoscena powstała w latach osiemdziesiątych poprzedniego wieku i tworzona była praktycznie od początku ery komputerów osobistych. Początkowo artyści komputerowi używali Commodore64, ZX Spectrum, Atari ST oraz Amige. Wraz z coraz gwałtowniejszym rozwojem sprzętu komputerowego scena osłabła, ale jej wierni sympatycy nadal trwają i tworzą, nie tylko programy komputerowe, ale także muzykę i grafiki. Pornografia ASCII to nic innego jak pornografia przedstawiona przy pomocy znaków ASCII. Była ona pierwszą na świecie pornografią internetową, która powstała przy użyciu komputera. Obecnie tworzy się pornografię przy użyciu skomplikowanych programów graficznych tworzących fotorealistyczne obrazy. Wtedy rozpowszechniane były one przy pomocy e-maili, na trudno dostępnych BBS-ach. Dopiero kiedy internet zaczął rozszerzać się coraz bardziej, sztuka ta wyszła z podziemia. Sztuka jednak przed latami dziewięćdziesiątymi zaczęła zachodzić, mało kto zajmował sie tworzeniem tego typu obrazów. Dopiero kiedy nastały lata dziewięćdziesiąte sztuka ta ponownie została ożywiona. Jednym z najdoskonalnszych dowodów tego wydarzenia był film „Deep ASCII”, który był swoistym przełożeniem filmu „Głębokie gardło”. Sztuka ta została stworzona przez Vuka Cosica, który obecnie pracuje dla ASCII Art Ensemble. Znane są także prace Floriana Cramera, popularnego poety konkretnego (używający w swojej ekspresji także graficznych elementów) – tworzył on bardzo często przy pomocy ASCII przeróżne obrazy seksualne przy swoich wierszach. Sztuka komponuje się z każdym medium, do jakiego ma dostęp. Nie mogło zatem nie przedostać się do Internetu, największego medium i najbardziej skutecznego, jakie obecnie istnieje. Wszystko zaczęło się w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego wieku. Internet, ciągle poszerzany, stawał się idealnym medium dla każdego niespełnionego dotychczas artysty. Teraz każdy miał możliwość pokazania, co potrafi stworzyć – nie tylko na komputerze, ale w ogóle. Ludzie zaczęli swoje prace coraz częściej publikować na swoich prywatnych stronach internetowych, a te promowali wszędzie, gdzie tylko mogli. Pierwszym trzonem tworzenia w internecie jest stały kontakt ze swoimi odbiorcami. Powstawały z czasem serwisy internetowe skupujące w sobie wszystkie prace. W Polsce najbardziej popularnym tego typu serwisem jest zdecydowanie digart.pl, który jest jakby polską wersją znanego deviantarta.com, który skupuje na swoich serwisach kilkadziesiąt tysięcy nowych prac każdego tygodnia trwania. Co dzień na digart typowana jest najciekawsza praca, która w wynagrodzeniu wystawiana jest na głównej stronie, tak by każdy odwiedzający miał do niej wgląd.