Ostatnia wieczerza

51Obraz budził nawet za życia wielki respekt. Franciszek I chciał go zabrać ze sobą do Francji razem ze ścianą. Przy stole zasiadło dwunastu apostołów i Jezus. Stół jest bardzo długi. Mieszczą się przy nim bez problemu wszyscy wieczerzanie. Chcieli oni spędzić ostatni wieczór z Jezusem. Jezus zajął zaszczytne miejsce pośrodku i to on najbardziej się odznacza na tym obrazie. Po lewej jak i po prawej stronie Jezusa siedzi po sześć apostołów. Fani Leonarda twierdzą, że miał on swój kod. Kod Leonarda da Vinci. Uważają też, że Jezus miał kochankę lub żonę. Sugerują nawet, że jest ona na obrazie. Siedzi po prawej stronie Jezusa. Między nimi jest znak jakby łona kobiety. Zaś ta postać wygląda bardziej jak kobieta niż jak apostoł. Siedzi ona w ten sposób, że jeśli przesunąć ją na lewą stronę Jezusa, będzie leżeć mu na ramieniu. Nikt do tej pory nie dowiedział się czy Leonardo zrobił to specjalnie. Czy specjalnie namalował to w ten sposób, by zrobić zagadkę dla przyszłych pokoleń? Przecież jego geniusz nie znał granic, mógł, więc zrobić to i czekać na śmierć. Maryja matka Jezusa, zapłakana trzyma ciało na swych kolanach. Jest to jej syn, jedyny syn i dar od Boga. Bowiem jest to syn Boży. Ciało Jezusa jest wygięte i bezwładnie zwisa z kolan matki. Przepasany jest tylko w zżółkniętą chustę. Ręka opadła na ziemię. Matka ma zbolały wyraz twarzy, na głowie ma chustę. Ze smutkiem patrzy na zmarłego syna. Od góry do dołu jest ubrana w czarną szatę. Wokół matki i syna rozpaczają ludzie, którzy do końca byli przy nim. Po lewej klęczy mężczyzna, zapewne Jan. Chyba się modli, raczej o swoje wybawienie. Jest odziany w białą szatę. Kolejna postać jest to kobieta, pełna smutku, trzyma głowę na głowie Jezusa. Po jej twarzy płyną łzy. Włosy ma koloru brązowego, są dość długie. Ręka spoczywa na twarzy zmarłego. Po prawej stronie bezsilnie siedzi dość wysoka kobieta. Ładne rysy jej twarzy wygięte są w grymasie smutku, po odejściu Pana. Ubrana jest w kolorową szatę, choć w większości przeważa barwa czerwona. Głowę ma schyloną lekko do przodu, włosy długie, rude opadają na kark. Cała ta scena przyprawia człowieka o smutek. Obraz przedstawia wielkie zgromadzenie. Cóż nic dziwnego w końcu to szkoła, więc musi być dużo ludzi. Wszyscy są ubrani w starożytne szaty, togi i tuniki. Są rozmaitych kolorów, czerwone, białe, różowe, purpurowe, niebieskie, zielone, jedynie nie można się doszukać czarnej. Ludzie chodzą, klęczą, siedzą. Rozmawiają ze sobą, jedna z kobiet trzyma nawet czarodziejską kulę, w której szuka odpowiedzi na nurtujące pytania koleżanek otaczających ją. Samo miejsce, w którym znajdują się postaci to wielka sala, sufit w kształcie kopuły, wyjście zwieńczone wielkim łukiem, gdzie miedzy kolumnami mogłyby się zmieścić dziesiątki ludzi. Wszystko pięknie udekorowane, jak to w Atenach. Sufit zdobią freski, zabawne freski na fresku, ale cóż taki sytuacje się zdarzają. Sala zdaje się nie mieć końca, kolejne łuki, kolumny, freski, i tak widać przez najbliższe kilkaset metrów. Na końcu Sali widać okno. A raczej kilka okien, okienek bardzo małych, ale wpuszczających wystarczająco światła. Jeśli w Watykanie istnieje dużo takich fresków to jest, co oglądać.

Impresjonizm

40W malarstwie najpopularniejszym kierunkiem podczas panowania modernizmu w literaturze i sztuce był impresjonizm. Zakończyła się epoka kopiowania elementów technologicznych czy elementów kopiowania z innych dziel. Zapoczątkowali oni epokę akademizmu, wyszli w plener i zaczęli malować typowe elementy natury i krajobrazu, który był najważniejszym elementem obrazów impresjonistycznych. Do samej kompozycji używali także niespotykanych zabiegów, które sprawiały, ze ich dzieła były jeszcze bardziej atrakcyjne, a wszelkiego rodzaju faktury były robione za pomocą barwnych plam. Unikano pociągnięć pędzlem, typowych dla większości obrazów na świecie, lecz zamieniono je barwnymi plamami, co często powodowało, ze obrazy wydawały się być niestaranne i zniechęcały wielu odbiorców. Dopiero, gdy zauważono, ze wszystkie obrazy były wykonywane w jednakowym sposobie przestano się przejmować faktura obrazów i zaczęto dostrzegać prawdziwe piękno obrazów modernistycznych, a twórców impresjonizmu zaczęto uważać, za jednych z najdoskonalszych w dziejach malarstwa. Nazwa modernizm odnosi się do wszystkiego co działo się w tamtym okresie w Europie, w Polsce konkretnie była to Młoda Polska. Równomierne zaczęły się wtedy rozwijać wszystkie rodzaje sztuki, co wbrew pozorom było bardzo ważne dla rozwoju modernizmu. Rozwijała się w literaturze zarówno liryka, epika i dramat, co świadczyło o tym, ze osoby żyjące w modernizmie, a przede wszystkim twórcy byli bardzo zainteresowani synteza sztuki. Sama synteza sztuki w literaturze polegała na tym, ze przy pisaniu wszelkiego rodzaju utworów wykorzystywano także wpływy malarstwa i muzyki, co bardzo dobrze wpływało na wiersze w takim sensie, ze były one plenniejsze, o stonowanej tematyce, łatwiej się je czytało. Termin syntezy sztuki wywodzi się od słynnego publicysty Ryszarda Wagnera, który był jednym z pierwszych promotorów łączenia rożnych rodzajów sztuki, mimo ze była to epoka stosunkowo bardzo pozna co nie przeszkodziło jej w kształtowaniu nowych trendów. Jest to epoka wielu prądów artystycznym poczynając od symbolizmu do impresjonizmu.

Kleopatra

31Sprytna intrygantka czy bohaterka tragedii. Po zabójstwie Cezara, sytuacja królowej się skomplikowała. Cezar pozostawił niejasna sytuację państwa Nilu – nie był ani niezależny, ani włączony w poczet Imperium Rzymskiego. Stąd Kleopatra zainteresowała się Antoniuszem, ówczesnym namiestnikiem prowincji wschodnich. Poznali się w Tarsie, gdzie królowa oczarowała Rzymianina. Narodziło się między nimi uczucie, które trwało aż do śmierci obydwojga. Królowa chciała niezależności Egiptu oraz uznania władzy jej syna – Cezariona, którego ojcem był sam Juliusz Cezar. Niestety, w ogarniętym wojną domową Rzymie, powoli, acz skutecznie władzę przejmował adoptowany syn Cezara, Oktawian, który wykazywał ambicje dyktatorskie. Po przegranej bitwie pod Akcjum w 31 r. p.n.e. nie było już szans na uratowanie zarówno niezależności Egiptu, jak i władzy królewskiej Kleopatry. Najpierw samobójstwo popełnił Antoniusz, a niedługo po nim Kleopatra. Stało się tak, jak przewidziała królowa – Egipt stał się prowincją, Cezarion został zamordowany i pozostały jedynie legendy o władzy faraonów. Gorliwość katolicyzmu połączona z delikatnością kobiety Izabela charakteryzowała ogromna religijność. Była gorliwą katoliczką i wraz z mężem postawiła sobie za cel usunięcie z Hiszpanii Maurów. Po zdobyciu Grenady cel został osiągnięty i para królewska ostatecznie zakończyła proces rekonkwisty. Jednocześnie zgodnie z rozporządzeniem papieża, królowa utworzyła Inkwizycję Hiszpańską, która skupiła się na likwidacji gmin żydowskich w Hiszpanii. Skończyło się to masowymi ucieczkami Żydów z Półwyspu Iberyjskiego do pozostałych części Europy. Co ciekawe, mimo usunięcia wszystkich wyznawców judaizmu z kultury katolickiej, administracji i gospodarki, oraz innych sfer życia społecznego, kulturowego i politycznego, kraj nie ucierpiał. Związane to było z przejęciem wszystkich dób gromadzonych przez Żydów i przeznaczenie ich na rozwój kraju. Rządy Izabeli i Ferdynanda, a także okres po ich śmierci nazywany jest Złotym Wiekiem Hiszpanii. Najważniejszym z punktu widzenia historii było udzielenie poparcia Krzysztofowi Kolumbowi w jego poszukiwaniach drogi do Indii.

Archeologiczne zdjęcie Polski

8Pod pojęciem Archeologicznego Zdjęcia Polski rozumieć należy przedsięwzięcie, jakie w naszym kraju realizuje się po to, ażeby znaleźć jak najwięcej stanowisk archeologicznych, zarejestrować je, a następnie nanieść na mapę. Projekt ten ruszył przed trzydziestoma jeden laty. Jego koordynatorami są wojewódzcy konserwatorzy zabytków. Zebrane w taki sposób informacje trafiają do znajdującego się w Warszawie Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków. Do poszukiwania archeologicznych stanowisk wykorzystywane są rozmaite metody, aczkolwiek tą stosowana zdecydowanie najczęściej są badania powierzchniowe polegające na uważnym monitorowaniu zaoranych pól w okresach wiosennym oraz jesiennym. Przed kilkoma laty zostały poczynione kroki ku temu, aby na podstawie pozyskanych informacji stworzyć bazę elektroniczną – jest nią System Informacji Geograficznej, dzięki któremu mapy archeologicznych stanowisk mogą być szybko dostępne. Oczywiście, nie dla wszystkich – ze względu na osoby poszukujące skarbów. Badania powierzchniowe określane są także mianem prospekcji powierzchniowej. Jest to jedna z metod stosowanych w pracy przez archeologów – używa się jej najczęściej, ponadto jest także najprostsza i najmniej skomplikowana. Sprowadza się do bardzo szczegółowego i dokładnego przeszukania podlegającego badaniom obszaru po to, ażeby odkrywać te zabytki, które są widoczne. Badania tego rodzaju należą do metod niedestrukcyjnych. Pozwalają zarówno na odnajdywanie zupełnie nowych stanowisk, jak też i na pogłębianie wiedzy odnośnie tych już odkrytych, przez co możliwe jest ich lepsze poznanie. Prowadzi się je jedynie w porach wiosennej oraz jesiennej- a to z tego względu, iż wówczas pola są już zaorane, nie ma na nich żadnej roślinności, dzięki czemu obiekty poszukiwań archeologicznych są widoczne w najlepszym stopniu. Kiedyś, przed wieloma laty, archeolodzy takiego rodzaju badania prowadzili na zasadzie wybiórczości. Przeszukiwali przeważnie nieduże tereny. Teraz prowadzi się je na szeroką skalę.